Ég sakna mest lambakjötslyktarinnar, rauðkálsins, brúnu sósunnar og baunanna. Og ég sakna þess svo mikið að vakna klukkan 9 á sunnudögum, eiga fyrir mér letidag þar sem ég get gert það sem ég vil og hlustað á messuna í útvarpinu! Auðvitað sakna ég líka mjólkurinnar, vatnsins og ferskleikans. En það eru auðvitað líka óteljandi ítalskir hlutir sem ég mun sakna þegar ég kem heim. Við erum samt heppin að MS skuli framleiða þennan úrvals mozzarella heima. Ég er algjörlega búin að komast að því að veðurfarið á Íslandi er ólífvænlegt. Hér er ekki hægt að vera í vondu skapi enda himinninn alltaf blár, þótt hann sé vitaskuld ekki jafn himinnblár or heima.

Í seinasta bloggi var ég í skýjunum yfir því stökkinu sem ég tók í ítölskunni. Daginn eftir þá gerðist það sem gerist alltaf, því vitrari, því vitlausari  Ég gerði mér grein fyrir því hvað ég ætti langt í land. Málfræðin mín er út úr kú, þótt að þeim finnist hreimurinn vera ágætur. Í dag fór þurfti ég að biðja strætisvagnstjórann að segja mér hvenær hann kæmi að ákveðinni stöð:  "Tu puoi parlare con me quando tu arrivi a questa fermata" = "Viltu tala við mig þegar þú kemur á þessa stoppistöð". Honum fannst það ótrúlega fyndið, vildi miskilja það þannig að hann ætti að halda uppi samræðum við mig vegna einmanaleika míns.

Dagurinn í dag var eitt stórt vesen. Ég byrjaði á því að ætla að kaupa frímerki og símkort. Það er greinilegt að það sé kominn ágúst, því það var bókstaflega allt lokað og þegar ég fann loksins búð sem seldi frímerki og símkort, þá voru þau búin. Þetta hófst samt að lokum. Yfirmaðurinn hringdi í mig og sagði að hún yrði þremur tímum of sein í vinnuna. Ég ákvað því að fara í ferðalag í aðra borg, Prato, þangað sem kreditkortið mitt var send með hraðþjónustu sem átti að taka einungis tvo daga, en það var sent seinasta miðvikudag og ekki enn komið því þeir fundu ekki heimilisfangið mitt. Tók lestina þangað, fékk hjálp á strætóskrifstofunni til að komast á staðinn, fékk hjálp frá strætóbílstjóranum, kom á áfangastað og átti svo að labba útí bláinn. Hélt að það væri minnsta mál að fá hjálp frá gangandi vegfarendum einsog venjulega, en það var enginn.  Í borgarmiðjunni leið manni einsog í úthverfi og í úthverfunum leið manni einsog í Mosfellsbæ. Ég var semsagt stödd í "Mosfellsbæjarhverfi" og allt lokað og enginn á gangi. Eftir klukkutíma var ég samt svo heppin að hitta fólk, en ég veit núna að það vísuðu mér allt í kolranga átt!  En svo hitti ég eina virkilega yndislega stelpu sem gekk með mér til að ljósastaurnum sem á var skrifað leigubílasímanúmerið sem notað er í Prato. Svo hringdi hún á leigubíl og hann þurfti að keyra mig þó nokkuð langt til þess að komast á staðinn, sem var mjög eingangraður og þangað gengu engir strætisvagnar. En eftir þetta gekk allt smurt, ég gat náð í kortið! Og komst heilu og höldnu til Flórens klukkan fjögur, án þess þó að heimsækja textílsafnið sem Prato er þekkt fyrir, því það var líka lengst úti buska. Bjóst ekki við að þetta ferðalag yrði svona langt, svo ég komst ekki í vinnuna þennan daginn.

Seinustu daga er ég bara búin að vera að taka því rólega og eiga góðar rólegar stundir með vinunum. Búin að kenna öllum að fara í krumlu, pota í bumbu, segja þeim frá hryðjuverkalögunum. Ég kenndi þeim líka að banka í nefið á sér með vísifingri og benda, þegar einhver segir eitthvað gáfulegt, veit samt ekki hvort það sé íslenskt eða dagnýskt. Brasilísku vinkonur mínar, Tatiana og Gabi, eru alvarlega að spá í að koma til Íslands. Við verðum að taka vel á móti þeim ef þær láta verða af því :D Mér var boðið heim í tvær ekta ítalskar íbúðir í þessari viku. Ítalir eru æðislegir innanhúsahönnuðir, þeir hafa þetta í blóðinu, þurfa ekki að ráða neinn sérfræðing til sín. Maður fær samt áfall yfir því að sjá hversu þröngt fólk getur búið! Ítalska vinkona mín bjó fyrir framan markaðinn, með foreldrum sínum. Maður kemur inn, á hægri hönd er stofa og eldhús saman í herbergi sem er á stærð við hjónaherbergin heima, svo á vinstri hönd var eitt pínulítið herbergi fyrir hana sem var nógu stórt fyrir eina standi manneskju og einbreitt rúm. Þar næst var eitt stykki hjónarúm á ganginum og pínulítið baðherbergi! Þetta var samt æðisleg íbúð! Fengum okkur svo ítalstk ragú á markaðnum, en það eru víst innyfli úr einhverju dýri, lostæti! Básinn sem við keyptum matinn var stofnaður 1874! Og þarna voru mygluostabás, salamibás og ég veit ekki hvað var ekki þarna. Svo heimsóttum við brasilíska vin minn sem býr hjá fjölskyldu einsog ég en inní herberginu hans er ískápur, eldkveikjarasafn og hvítt píanó.

Er algjörlega komin í heimfaragírinn, hann er ekki skemmtilegur. Sjáumst innan skamms, kannski hér, kannski heima...

Ciao!

Allora, adesso una settimana tra mio portofolio perduto. Questo ha stato strano settimana. No ho avuto credito per mio telefono e a causa di questa no ho parlato molto con mio amice. Mio tossire stato mellieu adesso perche ha mangiato troppo di medicine per tossire. Figlio di Michelle polito suo aquarium tantissimo. Qualche volta questa é molto divertende perche lui é mezzo su l'aqua! Anche fiume vicino il aquarium, no sono sorpreso che suo pesche mortano, ma lui parlato questo é colpa mia! Tutti gabbonetti a casa sono strano questo settimana. Anche devato fissare il friggo e la televisiona a mia casa. Tutti settimana una cosa spazi! Anche a lavoro tutti il gente sono troppo nervoso per la sfilata di moda. Quando mangiamo pranzo, tutti mio collego di lavoro sono troppo nervoso!.....

Nei, bara svona uppá flippið. Og til að fyrirbyggja allan misskilning þá var þetta mjög málfræðilega rangt...

Allora, þá er komin vika síðan veskið hvarf! Þetta er búin að vera undarleg vika. Síminn inneignslaus og öll samskipti voru mjög takmörkuð vegna þessa. Loksins kom rigning, þrumur og eldingar! Hóstinn loksins orðinn betri, eftir að hafa innbyrgt tonn af bronkítislyfjum! Er samt með hor uppí heila. Sonur Michelle vinnur hörðum höndum á kvöldin við að þrífa fiskabúrið sem getur verið mjög skrautlegt að sjá, því hann er yfirleitt sjálfur hálfur ofan í búrinu! Svo reykir hann líka ofan í búrið, ég er ekki hissa þótt fiskarnir séu að drepast hjá honum, en það á víst að vera mér að kenna. Öll klósettin í húsinu hafa líka látið undarlega undanfarna daga. Þurfti líka að dytta að ísskápnum og sjónvarpinu á heimilinu. Það er föst regla að eitthvað bili hérna í hverri viku. Svo var allt á afturfótunum í vinnunni, allir að fara yfirum af stressi fyrir tískusýninguna á Spáni. Við hádegisverðinn, þá voru öll hné samstarfsfélaga minna undir borðunum á iði, einsog gerist oft þegar menn eru órólegir! Þetta er bara búin að vera ein stór hamfaravika hjá bókstaflega öllum í kringum mig, sem er bara hið allra besta mál, því maður kynnist nú ekki menningu nema að upplifa óhöppin líka. Maður er búinn að kynnast ítalska bankakerfinu, gatnakerfinu, útlendingakerfinu og ýmsu bara með því að týna veskinu. Svo tók ég stökk í gær í tungumálinu! Það er svo gaman að þessu! Ég er farin að skilja samhengið í frásögnum sem eru sagðar á 200 km hraða, en þeir eiga það til að fara svolítið framúr sér stundum. Tungan útúr munninum og svo frussast allt út um allt, auk þess sem olnbogarnir eru nálægt því að detta úr lið enda handahreyfingarnar allsvakalegar! Vil líka bæta því við að Ítalir eru sko ekki feimnir við að bora í nefið!

Maður er svo farinn að kunna á taktana hjá Ítölum. Ég man að fyrstu vikuna þá fannst mér þeir alltaf vera að rífast. Ég veit núna af hverju, því þeir eru mjög skipandi og stjórnsamir. Og svo á ég svo mörg uppáhalds orð sem maður heyrir svo oft og eru sögð með svo skrýtnum áherslum. Gömlu konurnar í strætó segja oft "poveriiiina" = greyið. Afgreiðslufólkið segir alltaf "eccola!" Og uppáhaldið mitt er þegar þeir segja "e!!!" sem þeir segja með svo skemmtilegum tilburðum. Þetta "e" getur þýtt svo margt hjá þeim, stundum þýðir það "já ókei, ertu sátt?", stundum þýðir það "já svona er það nú". Ég held það allavega. Svo er enski hreimurinn þeirra svo yndislegur, öll orð hjá þeim, sama hvaða tungumál þeir tala, enda á sérhljóða! Það skemmtilegasta við það að læra tungumálið í landinu er að maður þarf eiginlega ekkert að hafa fyrir því. Það kemur bara að sjálfu sér. Stundum þarf maður samt að gera eitthvað í því. Ég er búin að hlusta á þá segja þetta orð "peró" svo oft! Og ég hef aldrei nennt að leita að merkingunni, en lét svo verða af því áðan og það þýðir "hins vegar"!


Í gærmorgun gerði ég þriðju tilraun til þess að fara í bankann og ná í peningana sem mamma og pabbi sendu. Bankinn átti að opna klukkan 9, en þar sem þetta er Ítalía, þá var hann auðvitað ekki opnaður. Auk þess sem það voru engin ummerki þess að það væri banki þarna. Ég var samt á hárréttum stað, Via della Mori 86 - með rauðum stöfum! Það skiptir nefnilega máli hvort götunúmerin séu með rauðum eða bláum stöfum. Mér finnst það alveg stórkostlegt! Það er örugglega fínt að vera bréfberi hérna í Fagurborginni. En í fjórðu tilraun tókst mér að ná í peningana. Fékk nefnilega að fara fyrr úr vinnunni til að fara í bankann, eftir að hafa bólstrað tíu stykki hillur á tveimur tímum með níðsterku tonnataki! 

Um kvöldið tók ég svo leigubíl í eldhúspartí fyrir sunnan ána Arno. Vitaskuld nýti ég svo hvert tækifæri til þess að tala ítölsku við innfædda og spjalla iðulega við leigubísltjórana. Ég fékk sagnfræðina beint í æði því þessi bílstjóri sagði mér skemmtilega sögu af Napóelon og Korsíku. Eftir eldhúspartíið fórum við svo á Central Park sem er aðaldiskóið, en það er utandyra og skiptist í nokkur svæði, hip-hop, popp og rokk held ég. Mjög flottur staður! Það fyrsta sem ég gerði þegar ég fór út af staðnum var að stíga í stóra skítaklessu. Alltaf jafn gaman að því! Gisti svo hjá brasilísku stelpunum, henti skónum og gekk heim í dag linsulaus. Hefði helst átt að ganga um með sólgleraugu og hvítan staf. Ég næ víst ekki að fara með Michelle í kirkju í þessari ferð og ég ætla heldur ekki að buska á fiðluna. Ég hef ekki séð einn einasta kvenkyns buskara hérna auk þess sem það er náttúrulega ólöglegt að buska þótt þeir séu yfirleitt látnir í friði.

Ég er ekki alveg að gera mér grein fyrir því að það eru bara 7 dagar eftir af dvölinni minni hérna! Ég á ennþá eftir að sjá svo margt í Flórens, ríkramannahverfið, Palazzo Vecchio og fara inn í Duomo. Á morgun kemur svo stelpa frá Frakklandi sem mun dvelja hérna hjá okkur. Ég er mjög spennt! Næst læri ég frönsku! Það er alveg á hreinu. Svo verð ég líka að finna eitthvert ráð til þess að halda ítölskunni við í vetur.

Arrivederci!

Svaf í tvo tíma eftir carnivalið á föstudaginn. Læddist út í myrkrið og tók leigubíl niðrá stöð. Alltaf jafn skrýtið að vera úti í hlýrri, stjörnubjartri nótt. Upphaflega ætluðum við fjögur saman en enduðum tvær, ég og Natalía frá Belo Horizonte. Eftir ferðalag í gegnum fjölmörg eyrnaþrýstingsgöng komum við til Feneyja! Búðirnar þarna eru æðislegar og allt svo lítið, þröngt og sætt! Og útum allt eru búðir sem selja eitthvað sérstakt sem maður sér ekki hvar sem er. Og það var endalaust af búðum fullar af glersmádóti! En ég tók ekki sjénsinn á að kaupa neitt því það brotnar bara hjá mér. Séreinkenni Feneyja er murano og blúnduframleiðsla.  Murano er ákveðin glerlistaraðferð. Kíkti svo við í einni garnabúð á leiðinni. Þarna allar samgöngur á vatni og ekki hægt að taka neina venjulega leigubíla heldur bara leigu(bíla)báta og vatns(stræt)óa. Mjög sérkennilegt! Gott að vera búin að sjá þessa borg áður en hún mun sökkva! Nei, ég segi svona.

Við fórum fyrst í St Makr's Basilica sem var svosem alveg ágæt að innan. Verð nú samt að segja að ég löngu komin með leið á öllum þessum "treasury" einsog þeir kalla það. Þeir eru alltaf með eitt aukaherbergi sem heitir "treasury" og þar eru bollar, skálar og sverð. Alltaf eins. En krikjan var falleg að utan. Útum allt eru svo liltar þröngar ár sem litlu bátarnir komast, en þar er iðulega einn óperusöngvari eða gítarleikari. Kaffihúsin á torginu fyrir framan kirkjuna, leigðu líka til sín litlar hljómsveitir sem spiluðu til þess að draga kúnnana að. Þær samanstóðu af fiðluleikara, píanóleikara, harmonikuleikara og bassaleikara. Virkilega skemmtileg tónlist! Enda er Vivaldi fæddur þarna. Á miðju torginu var svo búið að koma fyrir útitónleikum með Noruh Jones sem söng þarna um kvöldið. Í einni murano búðinni hittum við líka svo þennan hriiikalega hressa og samkynhneigða mann :D Hann sakaði mig um að hafa hent eldspýtu í Eyjafjallajökul!

Við gátum svo ekki yfirgefið Feneyjar án þess að sigla um árnar! Og við fórum að hætti innfæddra og settumst upp í vatnsó. Vorum ábyggilega klukkutíma að sigla risastóran hring! Húsin þarna eru mörg bleik á litinn. Þarna var líka einn lögreglubátur! En ég velti því fyrir mér hvernig sjúkra- og brunabílarnir komast að heimilum fólks því göturnar eru alltof litlar.

Það tók okkur svo sinn tíma að finna gistiheimilið en það var í Margeira, fyrir utan Feneyjar. Virkilega vinalegt gistiheimili, allt antík að vanda. Þar sem ég var búin að missa röddina þá fékk ég mér jägermester á barnum! Karlinn ætlaði ekki að trúa sínum eigin eyrum. Sagði bara "Pazzo!" Honum fannst það ekki einu sinni fyndið. Fengum svo fjögurramanna herbergi með hjónarúmi og koju. Daginn eftir fengum við morgunverð innifalinn því við vorum bara tvær með fjögurramanna herbergi. Virkilega vinalegt fólk. Gengum lengi áður en við fundum lestarstöðina þar sem við keyptum miða til Veróna. Vorum staðráðnar í því að sjá meira af Verona heldur en við gerðum í Feneyjum, en það var svona frekar óaðgengileg borg og erfitt að ferðast hana á einum degi. Veróna var auðveldari, þótt lestarstöðin væri fyrir utan borgina. Tókum fyrst einn venjulegan strætó að kastalanum San Pietro, en inn í honum var safn og útsýni yfir ána Ponte Scaligero. Tókum svo sight-seeing strætisvagna með leiðsögumanni, kíktum í katakombur Júlíu og á svalirnar hennar. Við sáum allt að utan sem hægt var að sjá, náðum samt ekki mynd af styttu Dante Alighieri, en það er Dante-inn sem skrifaði Hinn guðdómlega gleðileik!

Það var svo gott að koma heim! Þekktum Flórens úr mikilli fjarlægð vegna fjallanna. Það var svo gott að finna flórentínsku lyktina! Ég hélt samt alltaf að Flórens væri tilkomumeiri en hinar borgirnar, því hún á að vera menningarmiðjan Evrópu. Kannski er hún það, en ég er bara búin að venjast henni. Annars heilla sveitir Tuscany mig mest, en ég hef bara séð þær útum lestargluggana :/

Nú leikur grunur á því að veskinu mínu hafi verið stolið. Ég finn það hvergi. En "þetta reddast", sem er setning sem ég kenni öllum hérna. Fékk tortellini alla pommodoro í hádeginu og tortellini alla Michelle áðan. Annars er hóstinn ennþá rennandi blautur og tíður á nóttunum. Já, ég held að ég hafi gleymt að banka í tréborð 20. júlí, þegar ég skrifaði á blogginu 7, 9, 13! Annars þá var ég að bólstra hillur með leðri í dag! Maður getur kallað þetta fjölbreytta vinnu. Annars er ég farin að hósta úr mér lungun. Bless á meðan.

Það er svo margt sem maður er að gleyma að blogga um og skrifa í dagbókina sína. Vona að þetta gleymist ekki allt. Man til dæmis að Ísland komst tvisvar í fréttirnar í litla Flórenstínska dagblaðinu. Þetta er örþunnt dagblað með nokkrum síðum. Í fyrra skiptið var fréttin um giftingu Jóhönnu Sigurðardóttur en þeim þótti það stórkostlega módernískt. Ítalir líta mjög upp til Skandinavíu vegna þess að þeim finnst við vera með svo heilbrigðt og nútímalegt lífsviðhorf. En í seinna skiptið var fréttinn sú að nokkrir íslenskir karlmenn gengu berserskgang og eyðilögðu bíla í Mílanó. Ekki bætir það nú orðspor okkar.

Jæja, þessum veikindum á annars ekkert að linna. Í morgun hélt ég að ég væri með bronkítis og fór til læknis klukkan tvö. Michelle sagði mér hvar hann væri að finna svo ég lagði af stað. Gekk um í peysu og með mohair trefil. Fólk horfði á mig einsog ég væri geimvera, enda mjög heitt í veðri. Á heilsugæslunni var lasinn ítalskur munkur og danskt par að bíða, brjáluð kona í bleikum kjól að tæma ruslafötur og uppá vegg hékk Jesús Kristur á krossinum. Svo loksins kom læknirinn sem var ekki ánægður á svipinn. Hann skildi ekkert sem ég sagði við hann á ensku, samt var þetta læknir fyrir túrista. Hann gat samt alveg talað ensku en Ítalir skilja mig aldrei þegar ég tala ensku því ég er með svo íslenskan hreim. En þegar ég tala ítölsku þá skilja þeir mig því ég ber fram öll hljóðin einsog við gerum í íslensku. Læknirinn vildi endilega að ég tæki pensillín og spurði mig hvort ég hefði ofnæmi, en þegar ég sagðist aldrei hafa tekið pensillín áður þá ætlaði hann ekki að trúa eigin eyrum! Hann horfði á mig einsog ég væri frá annarri plánetu og spurði frá hvaða landi ég í ósköpun kæmi? En á Ítalíu taka allir pensillín við minnsta kvefi! En ég fékk þá ávísun uppá eitthvað annað lyf sem hefur sömu áhrif.

Ég var búin að undirbúa mig undir dauft veikindakvöld á föstudegi með bíómynd, nammi, kók og ís. Þá kom Michelle og bauð mér í barbeque. Ég vissi ekkert hvað það átti að þýða en hún sagði mér að drífa mig í skóna og koma með sér. Við settumst upp í nýja fína Fiatinn hennar og ókum af stað í vinnustaðinn hans Vieri en bróðir látins eiginmanns hennar Michelle er yfirmaður þar og heitir Adriano. Þetta var semsagt einhvers konar bifvéla- og varahlutaverkstæði og svo var stór skrifstofa á efri hæðinni. Þarna voru þrjátíu og fimm karlmenn og þrjár konur, ein alveg gullfalleg sem er frænka Adriano og einn mannanna var íturvaxinn, en hann er frændi Adriano. Það var grillað úti á risastóru heimatilbúnu grilli úr bílavarahlutum og við svo borðuðum við á okkur gat! Í forrétt var skinka og melóna - ótrúlega ítalskt!  Prosciutto e melone!  Svo var margréttaður aðalréttur,  svínarif, kótilettur, steikur og pylsur! Auk þess var líka flórentínska steikin á boðstólum en hún var á must-to-do listanum mínum. Eftirrétturinn samanstóð af tveimur ítölskum gelatokúlum að ítölskum hætti.  Bæði vín og vatn var í boði en ég held að vatsnflöskurnar hafi ekki einu sinni verið opnaðar :) Svo kom eldri maður til mín, fór á hnéin og sagði "ég elska þig" á íslensku! Hann er bifvélavirki á daginn en á kvöldin vinnur hann í leikhúsi og leikur Shakespeare. Hann talar fjölmörg tungumál og hefur búið útum allan heim. Hann man samt alveg sérstaklega eftir Íslandi en þar var hann fyrir 40 árum!

Fyndið hvað margir kannast vel við Ísland. Ég man það núna að við hittum skákmeistara um daginn nálægt Pisa sem þekkti Bobby Fischer! Og í dag ætlaði ég að ná mér í vatn í ískápinn og þá er Michelle að spila póker við vinkonurnar sínar og þá hafði ein þeirra ferðast til Íslands. Michelle segist ætla að koma til Íslands ef ég gifti mig, en ég sýndi henni myndir af íslenska þjóðbúningnum sem ég sagðist ætla að gifta mig í og sauma mér sjálf :) En eftir þetta kvöld var Michelle orðin mjög ölvuð! Hún þverneitaði að taka taxa! Ég var alveg á því að ég væri betur ökufær en hún en hún tók ekki í mál að ég keyrði. Hún lagði af stað og það fyrsta sem hún gerði var að bakka á vegg! Svo keyrði á tveimur akgreinum í miklum  sveigjum og beygjum alla leiðina heim. Ég veit ekki hvernig en einhvern vegin lifðum þetta af! Hún er keyrði nú samt alveg varlega og er alveg stórskemmtileg svona ölvuð.

Um helgina fer ég svo til Verona og Feneyja um helgina! Þarf að vakna klukkan hálffjögur á morgun!  Vona að ég sé nokkurn vegin ennþá með íslensku setningaskipanina rétta ...

Buon appetit!

Er búin að vera á túristahlaupum seinustu daga. Á laugardaginn skoðaði ég svæðið sunnan við ána Arno og talaði einungis ítölsku allan þann daginn því með mér fór ítalski vinahópurinn sem ég kynntist á föstudaginn. Fórum í Palazzo Pitti, æðisgengið búningasafn, postulínsafn, gullsafn, Boboli Garden, frægustu Gelato búðina og skoðuðum tvö fræg miðaldartorg - Piazza. Keypti mér svo fiðlu á laugardaginn á 50 evrur og hún virkar ótrúlegt en satt! En samt ábyggilega ekki lengur en tvær vikur í mesta lagi. Luciana og Juliana fóru á laugardaginn og núna verðum við kólumbíska stelpan einar hérna þangað til það koma tvær stelpur frá Bandaríkjunum og Slóveníu í byrjun ágúst. Ég fór svo á Cinque Terre á sunnudaginn með Tatiönu og fimm óperusöngvururm: Francesca frá Indiana, Garrison frá South Carolina, Doug og Brian frá New York og Steven frá Idaho. Lestarferðin til Cinque Terre gekk samt eitthvað brösulega, vorum 4 tíma en ferðin á venjulega ekki að vera svo löng. Hópurinn sundraðist en að lokum komumst við á leiðarenda þar sem við gáutm aðeins staldrað við í einn tíma því seinasta lestin var að fara. Hlupum í lestina og fórum á aðra strönd. En einsog nafnið gefur til kynna eru fimm terre á Cinque Terre. Á þeirri strönd, sem var svo lítil að ég held að hún hafi verið minni en Nauthólsvík, ákváðum við að skella okkur í sjóinn fyrir utan tvo gáfaða einstaklinga (Tatiönu og Steven). Ég hoppaði útí og væri ekki hissa ef ströndin hefði stækkað um nokkra metra því ég drakk allan sjóinn. Auk þess sem ég stökk marga metra af kletti, drukknaði og skrapaði á mér lófann og leggina. Neinei, svo þegar ég fékk hjálp til þess að komast upp úr, þá togaði ég fullklæddan mann með mér í sjóinn :) En ég lifði þetta nú af, en því miður held ég að það hafi engin góð mynd náðst af mér þegar ég hoppaði. En ég á eina mynd með fallegri grettu sem fær ekki að fara á myndabloggið. Náðum svo seinustu lestinni til Flórens. Lestin var stútfull og við vorum svo lukkuleg að lenda við hliðina á pari sem var á heróíni. Við gátum okkur hvergi fært og það kom enginn vörður og fjarlægði þau. Ég var samt svo heppin að sofna, en þau náðu myndum af þeim þar sem þau voru nánast allsber að gera ósiðlega hluti. En enginn gat gert neitt nema að reyna að halda sér í skefjum.

Svo fór ég með Tatiönu til San Giminiano því hún hafði ekki komið þangað áður. Eyddum þar klukkutíma og tókum myndir af öllu sem hægt var að mynda. Skokkuðum svo til Pisa og gengum upp turninn. Ég verð nú samt að segja að ég hélt að hann væri miklu stærri! En þetta var mikið upplifelsi. Þetta var fyrsta fræga byggingin sem maður lærði um, jafnvel áður en maður vissi hvað Taj Mahal væri. Skemmtum okkur konunglega! Hver kannast ekki við það þegar maður hlær of mikið og fær þessvegna hausverk vegna of mikils súrefnis? Þetta var einmitt þannig dagur.

Í vinnunni í dag teiknaði ég upp snið af jakka, sem ég hannaði samt ekki. Og mamma yfirmannsins míns skírði hann Lara :)  Ég kynntist svo mömmu karlsins sem startaði fyrirtækinu en hann er með úber-ego og hneppir alltaf niður skyrtunni sinni og gengur um einsog hann eigi heiminn. Væri ekki hissa ef hann kæmi einn daginn í níðþröngum hvitum buxum. Mamma hans er farandsölumaður og ekki lítið ákveðin. Hún er með innsokknustu augu sem ég hef séð, mjög mikill karakter bæði í útliti og fasi. Í dag fann ég svo myndavélina mína og nýju Massimo Dutti peysurnar, sem ég týndi í fiðlubúðinni á laugardaginn. Ég er alltaf jafn heppin :) 7, 9, 13. Svo skyndilega fékk ég hita og gekk nokkra kílómetra heim því strætókerfið er ruglað. Fór samt aftur út til þess að fara á óperutónleikana hjá bandaríska fólkinu. En við mættum of seint, því við erum svo mikil átvögl. Vorum á ótrúlega góðum veitingastað, mjög ódýrum og krúttlegum, með u.þ.b. 10 borðum. Ég fékk mér Pasta al pommodoro og líka Risotto con funghi! En við náðum tveimur seinustu söngvurunum sem við þekktum þó ekki neitt.  En þarna var íslensk stúlka! Og ég get svo svarið það að ég reyndi að tala íslensku en ég bara gat ekki komið upp einu orði! Þetta tók virkilega mikið á! Þetta var svona alveg einsog að tala uppúr svefni. Maður heldur að maður sé að tala en veit ekkert hvort maður sé að segja réttu setningarnar. Þetta var svo skrýtin upplifun Og ég fann virkilega fyrir því  hvað ég er búin að aðlagast hérna. "Hey alveg rétt, ég er í útlöndum!" Hvernig verður það að koma til Íslands? Jeminn eini. Núna er ca 30 stiga hiti úti, og ég er inni, klædd í lopapeysu og sokka! Og þrátt fyrir það er mér skítkalt! Í morgun sagði ég Michelle frá því að ég væri veik og hún var alveg harðákveðin á því að ég ætti að taka pensillín! Hún ætlaði bara ekki að gefast upp en ég stóð sem fastast á mínu. Vaffanculo!

Jæja, eitt stutt og laggott blogg! Á föstudaginn fórum við saman á veitingastaðinn sem var vægast sagt æðislegur, með útsýni yfir sveitir Tuscany. Næst þegar ég fer til Ítalíu ætla ég klárlega að búa útí sveit, eða litlu þorpi. Ég fékk mér svo ostaköku í eftirrét! Hún var sjúklega góð. Verð samt að segja að það jafnast ekkert á við ostakökuna hans Óla með heimabakaða hafrakexinu ^^

Daginn eftir þá skipti ég um herbergi og fékk herbergið hjá syni Michelle. En herbergi á ítölsku er camera, mjög ruglandi. Ljósmyndavél á ítölsku er macchina fotografica. En sonurinn safnar myndum af loftnetum og möstrum auk margra annarra furðulegra hluta. En það er margt annað gott við herbergið, hér er stór flatskjár, tvíbreytt rúm og fiskabúr, auk prýðilegs útsýnis útí garð.

Eftir það fór ég í sundlaugina með Brasilíubúunum og fimm amerískum hommum. Kemur svo ekki sonurinn úr fjölskyldunni gangandi í gegnsærri sundskýlu og heilsar mér. Stelpurnar ætluðu að deyja úr hlátri. Hann er samt vænsta skinn greyið, með vaxtarlag á við tannstöngul. Eftir þetta var ég samt næstum orðin sein heim og hljóp nokkra kílómetra í 33 stiga hita! Ég hef aldrei svitnað jafn mikið á ævinni! Hljóp í leiðinni á stillansa og reif peysuna mína. Mér var greinilega mikið í mun að kerlinginn yrði ekki fúl útí mig fyrir að koma of seint. En þegar heim var komið voru Lu og Ju hálftíma of seinar, svo við biðum eftir þeim. Fór svo um kvöldið út á lífið (uscire).

Daginn eftir fórum við í San Gimignano sem er miðaldabær hérna nálægt. Ferðalagið tók samt tvær klukkustundir og við höfðum bara tvo og hálfan tíma í bænum sjálfum. Hlupum í gegnum bæinn og mynduðum hann í drasl. Komum aftur í Flórens og borðuðum á þessum æðislega veitingastað á Piazza Michelangelo. Þjónarnir alveg eiturhressir. Í gær borðaði ég svo á mjög þjóðlegum pizzustað í Firenze sem Luigi sagði mér frá. Alveg yndislegur! Með stórum bitum af parmesan og mozzarella. Það eina sem mér finnst vanta er meira hvítlauksbragð og meiri sósa. En það er víst bannað að gagnrýna alvöru ítalskar pizzur.

Í dag kom yfirmaðurinn minn loksins frá Lisabon, hann var lasinn og með brotna stórutá greyið. Hann sýndi mér myndir úr giftingu systur sinnar sem var tvöhundruð manna veisla. Svo borðuðum við öll saman hádegismat að vanda. Ítalir borða víst ekki salatið á sama tíma og matinn sinn! Þeim finnst það hneykslanlegt. Og það eru fjöldamargir borðsiðir sem ég kann ekki enn skil á.
Stundum finn ég flott föt á lagernum hjá þeim og þau gefa mér þau :) Ég er voða lukkuleg. Og núna fæ ég daglega far heim úr vinnunni :) Þá þarf ég ekki lengur að bíða með skrýtna fólkinu á strætóstoppistöðinni. Jeij!

Á sunnudaginn kom kólumbíska stelpan en ég hitti hana ekki af neinu viti fyrr en áðan. Hún er ósköp yndisleg. Borðuðum bara fjögur saman kvöldmat því að frænka Michelle var að heimsækja frænku sína sem er víst mjög mikið veik. Ég reyndar misskildi þau fyrst og hélt að hún væri dáin og brást við í samræmi við það. En ég er alveg búin að átta mig á því að hér gildir bara það að ef þú samgleðst eða samhryggist einhverjum, ert þakklátur eða ánægður með eitthvað, þá áttu er betra að skrúfa tilfinningarnar í botn heldur en að bregðast of léttvægilega við.

Of langt síðan ég bloggaði síðast, er búin að gleyma öllu fyndnu mómentunum. Var að bíða eftir að ég fengi ritinnblástur, en svo kom hann aldrei. Lét mig samt hafa það og skellti inn einu bloggi.
En jább.. klukkan að verða 12 hjá mér...


Buona notte

Dagurinn í dag var virkilega góður. Eftir að hafa loksins getað sofnað í gær eftir hjartsláttatruflanirnar sem fylgdu kaffisopanum góða, þá vaknaði ég spræk í morgun! Fékk mér brauð með þykku lagi af súkkulaði og stökk af stað í skólann, fékk að sitja við hliðina á loftræstikerfinu að vanda, því ég er ÍSlendingur. Tók með birgðir af Ópal sem ég gaf samnemendum mínum sem ég held að öllum hafi líkað vel. Yfirmaðurinn minn er samt sólginn í Ópal, þyrfti helst að byrja að innflytja Ópal til Ítalíu. Þessi skóladagur var sérstaklega mér til heiðurs, og við spiluðum íslenska tónlist í tímanum.

Glósóli, Hoppípolla, Starálfur, Oh so quiet - Björk, Murr murr með Mugison, Fatlafól - Megas og Bubbi, Dagný - Haukur Morthens, The Boy Who Giggled So Sweet - Emiliana Torrini, Brennið þið vitar, Jólakötturinn - Ragnheiður Gröndal, Tröllabundin með Eivöru - þó hún sé nú færeysk, Mr. Jinx með Quarashi og í bláum skugga m. Stuðmönnum. Mín uppáhalds íslensku lög - mjög fjölbreytt. Annars þá var ég að leita að íslenskri tónlist í stórri bókabúð hérna og fann hana hvergi, heldur aðeins tónlist eftir Valgeir Sigurðsson.

En eftir þetta þá var ég með lezione di Islanda og teiknaði upp mynd af Íslandi og sagði þeim að djöfullinn ætti heima í Heklu, ég í Reykjavík, jólasveinninn (Bobbo Natale) á Akureyri og tengda-amma (nonna) á Skagaströnd þar sem hún hefði átt Fálka og sel í garðinum sínum. Þeim fannst þetta allt saman drepfyndið og áhugavert. Svo kláruðum við Ópalið og ég gaf kennaranum geisladiskinn.

Eftir þetta fór ég með bréf með staðfestingu á vinnunni minni, þetta er lítið atvinnumiðlunarfyrirtæki, á 7. hæð! Og allt úr marmara og engin lyfta, handriðið hálfur metri á hæð og lítið mál að vippa sér niður á fyrstu hæð. Ítalía í hnotskurn. Eins með tungumálaskólann. Fyrstu vikuna var ég á efstu hæð, lyftan var ævaforn og ekki einu sinni kennararnir þorðu að taka hana. Og tröppurnar voru hundrað talsins. Luigi (kennarinn minn) segir að Flórens sé "untouchable". Það má ekki taka gamlar lyftur úr umferð og það má ekki einu sinni mála sóltjöldin sín nema í grænum, brúnum og svörtum. Annars er mjög gaman að þessu, t.d. loftið í íbúðinni sem ég bý í er með einhvers konar antík skrautskúlptúr.

Kennarinn minn segir að ég búi su nuvola ^^ En hann býr þar líka, svo það er alltí lagi, hann ég stundum mjög utan við sig og er búinn að týna 12 hjólum á tveimur árum vegna aðgátsleysis. Að búa su nuvola (í skýjunum) þýðir víst að vera mjög ójarðbundinn, fá dagdrauma og speisa út. Það er vegna þess að við erum bæði í tvíburamerkinu. En ég væri nú ekki að segja ykkur þetta nema að það væri kannski eitthvað til í þessu, því ég var einmitt að ganga heim úr vinnunni um daginn þar sem ég sé að strætóinn minn er rétt ókominn á strætóstoppistöðina og ég byrja að hlaupa í hitasvækjunni og ólíkt flórentínsku strætisvögnunum þá stoppaði þessi. Ég var undrandi á þessu en lét það ekki á mig fá. Tók svo eftir því að það var bara ein hurð á þessum vagni, gekk inn og áttaði mig á því að ég var ekki alveg á réttum stað. Það voru engin sæti, heldur bókahillur. Ég veit ekki hvað bílstjórinn sagði við mig en ég gekk aftur út og sá þá að þetta var ekki neinn venjulegur bókabíll, heldur heldur Biblíubíll :) Svona getur maður verið ruglaður stundum en það er bara jákvætt því öðruvísi lendir maður ekki í ævintýrum. Annars held ég að það sé nú ekki mikið til í þessu. Held að hann hafi bara sagt það því ég vissi ekki hvar vinnustaðurinn minn væri og því að þennan morgun sagði ég að hundurinn minn hefði borðað heimavinnuna mína.

En eftir heilan vinnumánuð þá datt mér loks í hug að spurja hvað staðurinn sem ég vinn á heitir, en hann er í Calenzano. Í dag skutlaði Stefani, mamma yfirmannsins, mér heim  á Nissan Qashqai. Það var ekki verra. Ég kunni ekki að orða þetta öðruvísi en ég spurði hana hvort henni líkaði vel við kóngulær og benti svo á stóra neon-appelsínugula kónguló sem hafði hreiðrað um sig í aftursætinu. Virkilega falleg kónguló sem varð henni samt til mikils ama. Ég fjarlægði kóngulóna fyrir hana. Hetja. Ég veit. Annars þá áttum við langt og gott spjall. Hún staðfesti það að ítalskir karlmenn væru kolkrabbar, alveg einsog kennarinn í skólanum sagði okkur. Þeir eru nefnilega mjög öfundsjúkir. Stefani býr í sveitinni nálægt FieSole (ríkramannahverfinu) og átti eitt sinn hund og enskan hest. Fyrir þrettán árum vann hún sem endurskoðandi en lét svo draum sinn rætast 1997, 49 ára að aldri og stofnaði þá þetta fyrirtæki með syni sínum. Bróðir hennar selur henni allt leðrið í leðurjakkana, en hann er businessmaður í London. Mamma hennar var klæðskeri og hún lærði alla sína sníðagerð hjá henni. Svo býr yfirmaðurinn minn býr nálægt þeim mæðgum með unnustunni sinni í antík villu með stórum garði.

Michelle bauð mér, Lu og Ju út að borða í FieSole! Þetta er frægur veitingastaður. Við förum þangað á eftir. Eftir það fer ég kannski á Salamanca að kveðja búlgarska stelpu sem er búin að vera hérna í þrjár vikur, nema ef augnlokin á mér þyngjast um helming eftir erfiða viku, sem ég giska á að þau geri.

Ciao!

Skýrði jakkann Pietro! Allir jakkar fyrirtækisins hafa nafn. Hún var mjög ánægð með nafngiftina og eftir nokkrar vikur verður Pietro framleiddur í tonnatali. Ég reyndi mitt besta samt til þess að tileinka hann karlkyns Íslendingi:

Stefani: Scegli chiame!! (veldu nafn)
Ég: uuuu... uu.... Óli?
Stefani: Ubli?
Ég: nono, Oli
Stefani: Uji? no! no possibile
Ég: uuu... Björn?
Stefani: mio dio! orribile!

En hún var mjög ánægð með Pietro, hélt langan fyrirlestur um hvað það væri masculin nafn því það þýddi klettur.

Hér kalla flestir mig Lara og öllum finnst þetta svo fallegt nafn :) Mér er farið að líka betur við það heldur en Dagný og finnst það einhvern vegin lýsa mér betur. Annars getur samt stundum verið mjög erfitt að svara kallinu "Lara! Vieni!" (Lara, komdu), því Ítalir segja "allora" (jæja) í annarri hverri setningu. Lara og Allora blandast algjörlega í eyrnahlustunum mínum. Tilviljun, en ég hef hitt þrjár stelpur sem sögðu að þær hafi ákveðið fyrir löngu að skýra dóttur sína Lara. Veit ekki hvort þau séu bara að vera svona vinaleg. Og svo nefna Brasilíubúarnir oft Doctor Sivalgó, en það var víst einhver persóna þar sem hét Lara.

Stelpurnar sem búa í íbúðinni minni eru alltaf að koma mér meira og meir á óvart. Þær eiga sér íbúð út af fyrir sig í Brasilíu, auk risastóra einbýlishússins, tennisvallarins og sundlaugarinnar. Og þær sýndu mér sjónvarpsþátt á youtube og þær voru í honum því þær þekkja einhverja fræga söngkonu í Brasilíu. Annars var bekknum mínum breytt í dag. Þar er ein frá Tyrklandi sem vinnur í strokleðraverksmiðju! Og hún hefur mikinn áhuga á strokleðrum (gomma). Ástæðan fyrir því að hún er að læra ítölsku er sú að hún nýtist mjög vel í strokleðrabransanum. Svo er ein frá Bandaríkjunum sem er prófessor í latínu! Þrjár nýjar frá Columbiu, Shanghai og Barcelona. Leiðinlegt að hætta í skólanum á föstudaginn en ég mun klárlega halda áfram sambandi við fólkið sem ég er búin að kynnast. Ein af bestu vinkonunum hér er Gabriella, brasilísk, virkilega yndisleg og falleg stelpa, hún er bisnesskona í bleyjufyrirtæki í San Paolo. Mamma hennar á veitingastað með útsýni yfir hafið í Brasilíu. Fórum áðan í bíó á "I nostri amici" og skildum að minnsta kosti söguþráðinn :) Fór líka með Lu og Ju, herbergisfélögunum, á Eclipse, twilight dæmið.. jiminn... ekki mjög ítölsk upplifun. Var samt með ítölskum texta.

Langar að fara til Róm yfir helgi, Firenze er of lítil fyrir mig ^^ Það tekur bara 1 og hálfan tíma að fara til Rómar! Bý bráðum til myndablogg... vil helst geta skrifað við myndirnar.

Klukkan orðin margt.. buona notte! :)

Komidi sael og blessud! Eg er nuna i vinnunni, fekk ad skreppa sma a netid. Er ad fara ad sauma protypu af ledurjakka! Annars er eg buin ad vera netlaus nuna i nokkra daga en thad a ad fara ad lagast. Eg er enn ekki buin ad fara til Siena, Pisa... thvi allir vinir minir eru longu bunir ad sja thessa stadi. Margir eru ad koma hingad i thridja skiptid. Eg er samt farin ad skilja portugolsku jafn vel og itolsku thvi i gaer var eg med 15 braseliskum manneskjum. En eg get samt ekki talad stakt ord i portugolsku, nema setninguna: Rotta àt fot kongsins i Rom. Thessi setning er svona einsog romverskur riddari redst inni romaborg. Eg er komin med fria gistingu ut um alla Braseliu, rio, san poulo og bellrusconso...eda hvad sem baerinn heitir. Hitti stelpu fra Koreu um daginn og eg gat talid fyrir hana a koresku. Mikid var ad Taekwondo kunnattan kom ad notum. Svo kynntist eg frabaerum fidluleikara um helgina og fjolskyldu hans. Thau voru vodalega yndisleg, badu mig um ad borda med theim hadegismat en fottudu svo ad thau voru alveg ad missa af rutunni til Feneyja thar sem thau bua. Badu mig samt um email addressu. Furdulegt hvad folk er fljott ad kynnast herna. Thau voru samt spaensk en skildu itolsku og bjuggu i Feneyjum. Fidluleikarinn var bara 17 ara, thenadi 5000 kr a korteri sem gotulistamadur, en kvoldid adur hafdi hann spilad i tonlistarholl i FieSole, rikramannahverfinu.

Konan sem eg by hja, michelle, er lika alltaf ad koma mer meira og meir a ovart. Hun missti brodur sinn 14 ara gamlan. Buin ad bua 12 ar i Marokko. Svo thekkir hun Schumacher og Paul McCartney. Sonurinn hennar er samt soldid pazzo, spes, en thad er allti lagi. Eg er samt alveg buin ad taka minn skammt af klaufaskap herna, veit ekki hvernig eg fer ad thessu. Braut postulinsdukku og avaxtaskal. En thad reddadist. A fimmtudaginn for eg lika i pikknikk med ollum vinunum ur skolanum :) thad var mjog gaman og otrulega fallegt utsyni yfir alla Firenze og fallegt solarlagid herna! Bordudum parmaskinku, osta, vinber, vin mmmh. En mer tokst ad eydileggja allar ferskjurnar okkar. Helt a bakkanum med 12 ferskjum, og thad var stor ormur i einni og mer bra svo svakalega ad allar ferskjurnar rulludu nidur haedina :) En thad var allt i lagi... Thad eru skrytin skordyr herna og i kringum vinnustadinn minn er fullt af edlum! Og thegar eg labba i straeto a kvoldin, tha heyrast morg srkytin hljod ur "skoginum" herna. En thad er mikid ad villigrodri herna og thvi thetta er idnadarhverfi.

En annars er eg farin ad sauma jakkann...

Ciao

Ég er rauði tómaturinn! Fór á ströndina (Viariggio) í dag og bakaði mig! Borðaði alvöru ítalska pizzu og feikinóg af gelato :) Og auðvitað nutella, súkkulaði ofan á brauð í morgunmat, en ekki hvað? Ég er byrjuð að geta haldið uppi samræðum á ítölsku! :) Er ekkert smá ánægð! Veit ekkert skemmtilegra heldur en að læra tungumál! :D Las fyrsta kaflann í Lísu í Undralandi í lestinni... braut lögmálið mitt um að lesa allar bækur á frummálinu ^^ Ég er algjörlega orðin tungumálasjúk!  Það er nefnilega svo skrýtið við það að læra tungumál að þetta kemur í stökkum. Sumir dagar eru ótrúlega erfiðir, sumir vonlausir, svo allt í einu uppsker maður einn góðan veðurdaginn. Við fórum í kvöldmat til Patriziu sem er vinkona Michelle, sem á risavaxið hús í miljónamæringahverfinu í Flórens, samt ekki Fia Sole. Og þar var strákur hjá henni sem var frá Ameríku, var búinn að vera hérna í heilan mánuð og talaði ekki stakt orð í ítölsku og skildi bókstaflega ekki neitt nema handahreyfingar Ítalanna. Lu og Ju, (Luciana og Juliana, brasilísku stelpurnar) voru auðvitað með. En þar sem þær kunna litla ensku þá var ég í því að túlka margt af því sem hann sagði :D Ég heyri samt mest portúgölsku allan daginn og stundum get ég leiðrétt þær þegar þær eru með portúgölskuslettur í ítölskunni sinni :) Ég veit samt ekki af hverju, því ég kann ekki stakt orð  í portúgölsku, þetta er örugglega bara í undirmeðvitundinni.  En ég er samt kannski ekki eins góð í ítölsku og það lítur út fyrir... ég er bara ánægð með framförina :) Og notabene þá er ítalska stafsetningin mun verri heldur en talmálið hjá mér. Ég læri aðallega bara með því að tala og hlusta. Í dag var ég í fyrsta sinn að lesa ítalskan texta, en yfirleitt les ég bara á skilti og þess háttar.

Svo kemur fyrir að ég gleymi mér og byrja að tala íslensku ^^ Og fólk galopnar augun, heldur að maður sé að fá flogakast :D En það eru aðallega orð einsog "sko", "allavega" ... þessi algengu.

Í gær fórum við í verslunarleiðangur í Gucci, Prada, Dolce and Gabbana, La Coste, Ralph Lauren, Calvin Klein o.s.fv. Ég reyndar missti mig ekki, en þær gerðu það enda moldríkar... eiga einkabílstjóra í Brasilíu, sundlaug og tennisvöll í garðinum og ég veit ekki hvað.

Ciao amore!